Afgelopen zaterdag stond de uitgestelde 175 km van de Eilandentocht op het programma. Met een negental toerders (André, Bart, Harm, Jannes, Joop, Peter, Pim, Rien en ondergetekende) vertrokken we om half negen vanaf het clubhuis. Opvallend was dat 7 van de negen in clubkleding reden, het was een mooi gezicht. We hadden afgesproken dat de route iest aangepas zou worden zodat het niet helemaal op de 150 km van vorige week zou lijken. Daarom reden we nu eerst langs de Rottemeren op de Van Brienenoordbrug aan. Bij Barendrecht André een lusje over een fietspad erin gelegd wat weer een andere kijk op de omgeving gaf.
Verderop op de Noldijk viel het op dat de zogenaamde verkeersveilige maatregelen juist een onveilig gevoel gaven. De paaltjes links en rechts van de weg maken het juist onveiliger, niet alleen voor de fietsers, maar ook voor de automobilisten. Maar goed, over beleidsmedewerkers zullen we het maar niet hebben.
Na de Heinenoordtunnel kwamen we in de Hoekse Waard. Na IJsselmonde eigenlijk het tweede eiland van de dag. Langs de Binnenmaas reden we op de Kiltunnel aan. Daarmee kwamen we ook op het derde eiland van de dag, het Eiland van Dort. Je moet toch ergens aan denken al je een tocht een naam geeft. Volgens Jannes was de naam "Bruggen en Tunneltocht" beter geweest. Nu gingen we in gestrekte draf op de Moerdijkbrug aan. Opvallend was dat het voor vele de eerste keer was dat ze over deze brug fietste. Zo kwamen we aan in het Brabantse. Waar we door het dorp Moerdijk, wat niet veel voorstelt, naar de volgende scherprechter gingen. Deze was voor het merendeel een verassing, het was een echte originele kasseienstrook. Gezien de opmerkingen was men er erg blij mee.
De rest van de route verliep een stuk rustiger. Via dorpen als Standaarbuiten, Zwingelspaan en Tonnekreek reden we op Willemstad aan. In dit oude Stadje genoten we op het terras aan de haven van de koffie, het appelgebak en het uitzicht. Na dit alles gingen we over de Volkerak en Haringvliet richting Numansdorp. Ook hier had André de route wat aangepast zodat we een variant zouden hebben op de week ervoor. Dit had als gevolg dat we ineens voor een weg stonden die niet meer bestond. Anders gezegd, volgens de kaart konden we rechtdoor, maar in werkellijkheid niet meer.
Grotere kaart weergeven
Nu is het in de Hoekse Waard heel simpel, een keertje rechts, een keertje links en al snel zit je weer op de juiste weg. En zo vonden we onze weg toch naar Mijnsheerenland, waar we een lusje door het dorp namen om te genieten van de mooie landhuizen.
Wederom reden we weer door de Heinenoordtunnel, nu wel de fietstunnel om vervolgens via een reeks nieuwe, mooie fietspaden langs Carnisse naar Rhoon te rijden. Na Rhoon ging het in gestrekte draf naar de laatste hindernis van de dag, de Beneluxtunnel welke we nu netjes via de roltrappen namen. Slingerend door Schiedam naar Zwetheul. Na de brug over de Schie was het via veel fietspaden langs Oude-Leede naar Zoetermeer waar we afscheid van elkaar namen. Opvallend was dat de route Beneluxtunnel - Zoetermeer vlot werd afgelegd en er slechts één verkeerslicht in zat.
Het was al met al een mooi tocht tocht en voor enkele een hele ontdekkingsreis naar een nieuw gebied.
Patrick
Verderop op de Noldijk viel het op dat de zogenaamde verkeersveilige maatregelen juist een onveilig gevoel gaven. De paaltjes links en rechts van de weg maken het juist onveiliger, niet alleen voor de fietsers, maar ook voor de automobilisten. Maar goed, over beleidsmedewerkers zullen we het maar niet hebben.
Na de Heinenoordtunnel kwamen we in de Hoekse Waard. Na IJsselmonde eigenlijk het tweede eiland van de dag. Langs de Binnenmaas reden we op de Kiltunnel aan. Daarmee kwamen we ook op het derde eiland van de dag, het Eiland van Dort. Je moet toch ergens aan denken al je een tocht een naam geeft. Volgens Jannes was de naam "Bruggen en Tunneltocht" beter geweest. Nu gingen we in gestrekte draf op de Moerdijkbrug aan. Opvallend was dat het voor vele de eerste keer was dat ze over deze brug fietste. Zo kwamen we aan in het Brabantse. Waar we door het dorp Moerdijk, wat niet veel voorstelt, naar de volgende scherprechter gingen. Deze was voor het merendeel een verassing, het was een echte originele kasseienstrook. Gezien de opmerkingen was men er erg blij mee.De rest van de route verliep een stuk rustiger. Via dorpen als Standaarbuiten, Zwingelspaan en Tonnekreek reden we op Willemstad aan. In dit oude Stadje genoten we op het terras aan de haven van de koffie, het appelgebak en het uitzicht. Na dit alles gingen we over de Volkerak en Haringvliet richting Numansdorp. Ook hier had André de route wat aangepast zodat we een variant zouden hebben op de week ervoor. Dit had als gevolg dat we ineens voor een weg stonden die niet meer bestond. Anders gezegd, volgens de kaart konden we rechtdoor, maar in werkellijkheid niet meer.
Grotere kaart weergeven
Nu is het in de Hoekse Waard heel simpel, een keertje rechts, een keertje links en al snel zit je weer op de juiste weg. En zo vonden we onze weg toch naar Mijnsheerenland, waar we een lusje door het dorp namen om te genieten van de mooie landhuizen.
Wederom reden we weer door de Heinenoordtunnel, nu wel de fietstunnel om vervolgens via een reeks nieuwe, mooie fietspaden langs Carnisse naar Rhoon te rijden. Na Rhoon ging het in gestrekte draf naar de laatste hindernis van de dag, de Beneluxtunnel welke we nu netjes via de roltrappen namen. Slingerend door Schiedam naar Zwetheul. Na de brug over de Schie was het via veel fietspaden langs Oude-Leede naar Zoetermeer waar we afscheid van elkaar namen. Opvallend was dat de route Beneluxtunnel - Zoetermeer vlot werd afgelegd en er slechts één verkeerslicht in zat.
Het was al met al een mooi tocht tocht en voor enkele een hele ontdekkingsreis naar een nieuw gebied.
Patrick
Mooi verslag van een mooie rit waar ik met plezier aan terug denk. Overigens was over de hele rit sprake van een 'vlot' tempo. Ik had 29,6 km/u gemiddeld staan vanaf het clubhuis tot weer bij Nutricia.
BeantwoordenVerwijderen