De winter doorkomen met de Vossejacht

Al 34 jaar fiets een groep fietsers uit  Zoetermeer e.o. de Zoetermeerse Vossejacht. Dit was de eerste activiteit van de in 1977 opgerichte Fietsclub Zoetermeer ‘77. De Vossejacht is in de jaren 70 onstaan in de omgeving van Den Haag, als een wintercompetitie om de conditie op peil te houden en wordt tot op de dag van vandaag in vele plaatsten in diverse varianten gereden. Het komt erop neer dat de deelnemers een uitgezette route moeten volgen. De route gaat niet alleen over de weg maar ook door het “veld”. Dit kan van alles zijn, weilanden, kassen, modderstroken en zelfs strand. Onderweg kunnen er maximaal zes controles zijn welke bestaat uit een emmer waar je een knijper in moet gooien. Wie uiteindelijk als eerste bij de vos is en ook alle controles heeft is de winnaar.

Dat niet altijd de snelste wint blijkt regelmatig. De snelle mannen kijken niet goed naar de pijlen en rijden dan zo een controle voorbij zonder het door te hebben. Dan kan het zijn dat een achterblijver die wel alle controles heeft de winnaar is. De Vossejacht wordt gereden door uiteenlopende fietsers. Zo zijn er profs, amamteurs en toerfietsers die allemaal hun graantje proberen mee te pikken. Ook enkele leden van de Toervereniging weten wekelijks hun weg te vinden naar de Vossejacht. En dit alles niet ongemerkt. Het afgelopen seizoen werden 4 van de 12 jachten gewonnen door Toerders. Zo wist Henk Endeveld 2 jachten te winden, ikzelf één jacht en Rob Schilperoort de laatste (sneeuw)jacht. Ook in het klassement ging het niet slecht. Henk en ik wisten een aantal weken de eerste plaatst te bezetten en uiteindelijke zijn we op plaats 5 (Henk), 7 (ik) en 9 (Rob) geeindigd. Achterin deden Frans Lemckert en Hann Worst mee die te weinig jachten hadden gereden om enige vorm van betekenis te spelen.

De Vossejacht hangt ook van sterke verhalen aan elkaar. Dit komt vaak door het uitgezette parcours. Zo is er eens een hek niet goed gesloten waardoor er een koe op hol sloeg en met het peloton meeliep de weg op.
Ook heeft Rob eens een jacht gewonnen door in een sloot te springen en naar de vos te zwemmen terwijl de rest een heel stuk moest omfietsen.
Ook is er ooit eens een jacht uitgezet richting Krimpen waar met grote letters op de weg stond “De vos staat bij Nutricia”waarbij men zelf maar moest uitzoeken hoe daar te komen.
Met enig regelmaat dijkt men in de modder. Zelf heb ik mijn complete voorwiel eens in een plas zien verdwijnen, terwijl ik mijn fiets eruit trok had ik alleen mijn stuur beet en zat de rest van mijn fiets nog vast. Toen ik mijn fiets er net uit had kwam er een andere jager aan die ook vol de plas in dook en meteen zwart was (net zo als zijn achternaam)
Ooit in het verleden bevond de vos zich in een roeiboot. Toen de jagers aankwamen doken er enkele resoluut in het water om naar de roeiboot te zwemmen, ondertussen zagen andere jagers het touw van de boot en trokken deze naar wal, de zwemmers keken verbaasd naar de voorbijvarende boot.

Al met al blijft een Voosejacht een leuk spel waar je je in de winter goed mee kan vermaken. En met enige regelmaat ontdek je leuke plekken waar je het bestaan niet van weet. Wellicht iets voor andere om vanaf okterber ook eens deel te nemen aan een Vossejacht.

Patrick Coers